علويان را از يك وعده خوراك ، منع مىكنند ، در حالى كه خراج مصر و اهواز و صدقات حرمين شريفين وحجاز به مصرف خنياگرانى از قبيل : ابن ابى مريم مدنى و ابراهيم موصلى وابن جامع سهمى و زلزل ضارب وبرصوما زامر ( سرنازن ، نى زن ) مىرسد . متوكل عباسى دوازده هزار كنيز داشت ! اما سيدى از سادات اهل بيت ( عليه السلام ) ، فقط يك كنيز ( خدمتكار ) زنگى يا سندى دارا بود . اموال خالص و پاكيزهء خراج ، به دلقكها و مهمانيهاى مربوط به ختنهء اطفال ، به سگ‌بازان و بوزينه داران ، به مخارق و علويهء خنياگر و به زرزر وعمرو بن بانهء بازيگر ، منحصر شده است ! يك وعده خوراك و يك جرعه آب را از اولاد فاطمه ( عليه السلام ) دريغ مىدارند . قومى كه خمس بر آنان حلال و صدقه بر آنان حرام است و گرامى داشتن و دوستى ، نسبت به ايشان واجب است ، از فقر ، مشرف به هلاك هستند ، يكى شمشير خود را گرو مىگذارد و ديگرى جامه‌اش را مىفروشد ، آنان گناهى ندارند جز اينكه جدشان نبى ، پدرشان وصى ، مادرشان فاطمه ، مادر مادرشان خديجه ، مذهبشان ايمان به خدا و راهنمايشان قرآن است . من چه بگويم دربارهء قومى كه تربت و قبر امام حسين ( عليه السلام ) را شخم زدند و در محل آن زراعت كاشتند و زائران قبرش را به شهرها تبعيد نمودند . . . . ( 1 ) امام هادى ( عليه السلام ) و مكتبهاى كلامى در عصر امام هادى ( عليه السلام ) مكاتب عقيدتى متعددى همچون " معتزله " و " اشاعره " رواج يافته و آراء و نظريات كلامى فراوانى در جامعهء اسلامى پديد آمده بود و بازار مباحثى همچون جبر ، تفويض ، امكان يا عدم امكان رؤيت خدا ، جسميت خدا ، و امثال اينها بسيار داغ بود ، از اين رو گاه امام در برابر سوالاتى قرار مىگرفت كه پيدا بود از اين گونه آراء و نظريات

--> 1 . خوارزمى ، رسائل ، مصر ، المطبعة العثمانى ، 1312 ه‍ . ق ، ص 76 - 83 ، فقيهى ، همان كتاب ، ص 453 .